Het is een regenachtige dag in maart. Gerben Alkemade (53) inspecteert tevreden zijn honderddertig koeien en drie robots. Senna, de Benner Sennenhond, waggelt rustig achter zijn baas aan. Op de vloer ligt een menu van persvoer en opvallend veel spruitjes. Gerben wijst naar de horizon, waar net een nieuwe lading uit vruchtbare polderklei komt. De buurman is spruitjes aan het plukken.
Roodbonte koeien
We bevinden ons aan de rand van Hazerswoude. Tussen Gerbens stal en de akker van de buurman duikt de hogesnelheidslijn omhoog uit de tunnel onder het Groene Hart. In april gaan de koeien weer naar buiten. Dan kunnen de treinreizigers naar Parijs genieten van het uitzicht op roodbonte koeien. “Mijn vader werkte al met Maas-Rijn-IJssel-koeien en ik houd zelf ook van donkerrood vee. Deze koeien zijn robuust. Liever een gezonde koe meer en een liter minder, zeg ik altijd.”
Gerben staat op zijn geboortegrond. Hij boert als vierde generatie op deze plek. En zo makkelijk als het nu rolt, liep het niet altijd. Toen Gerben twaalf was overleed zijn moeder. Veertien jaar later stierf zijn vader aan dezelfde nare ziekte. Vanaf 2002 staat Gerben aan het roer. “Vroeger bestond de boerderij uit schapen, akkerbouw en dertig koeien. Dat moest anders, dat wist ik al van jongs af aan.”
Makkelijk werken
Gerben molk bij de overname een quotum van 1,5 ton. Als alles loopt zoals hij verwacht, groeit dat binnen één generatie door naar 1,5 miljoen liter melk per jaar. “Mijn vader kende mijn focus op de melkveehouderij en ging erin mee waar Vijfde generatie De focus op melk ging twintig jaar geleden al ten koste van de suikerbieten en de tarwe. En de enige schapen op het erf zijn de twintig Texelaars die zoon Naud (14) houdt als hobby. “Naud heeft belangstelling voor de agrarische sector. Als alles goed gaat, wordt Naud de vijfde generatie op deze boerderij.” Dat vooruitzicht geeft vader en zoon richting. “Eerlijk gezegd dacht ik een paar jaar geleden: het grote werk is gedaan. Maar op de lauweren rusten is niks voor mij. We hebben toch weer van alles opgepakt. Zo hebben we geïnvesteerd in de derde melkrobot, weer een stap vooruit.”
‘Op de lauweren rusten is niks voor mij’
Gerben Alkemade
Schaatstalent
De melkrobots (“geniale dingen”) verschaffen het gezin meer dan wat extra beleg op de boterham. Er is ook ruimte ontstaan in de agenda. Dochter Fleur (16) is een schaatstalent en maakt deel uit van Jong Oranje. Gerben is net terug van een gezamenlijke trip naar wedstrijden in het Italiaanse Bormio. Het gezin pendelt vaak op en neer naar Heerenveen waar Fleur sinds dit seizoen woont. “In Thialf kan ze trainen op de shorttrack en de langebaan. Nederlandse talenten kiezen steeds vaker voor die combinatie. Overigens, heeft ze haar talent niet van mij”, zegt Gerben met een lach. “Ik houd het bij recreatief tafeltennis.” Het schaatsen zit in het DNA van moeder Margreet (50), die marathons reed en in 1997 achttiende werd op de Elfstedentocht. Tegenwoordig verzorgt Margreet de interieurdecoratie op bijzondere evenementenlocaties, van VIP-boxen bij de Formule 1 tot exclusieve bruiloften. Trots laat Gerben een brochure zien van haar werk.
Lat hoog
Ondertussen ligt de vertienvoudiging van de melkproductie in dertig jaar tijd op schema. Gerben: “Ja, wat een beetje visie en eigenwijsheid kunnen bewerkstelligen hè?” Die eigenschappen lijken ook doorgegeven aan de vijfde generatie. “Fleur vertelde laatst over haar ultieme doel: eremetaal op twee Olympische disciplines. Toen ik vroeg of ze de lat niet héél hoog legde voor zichzelf, keek ze me lachend aan. “Moet jij zeggen. Alsof jij jezelf nooit eens een raar doel stelt!”
Dit artikel verscheen in het magazine voor melkveehouders april 2026 van Vreugdenhil Dairy Foods.
